تصویرگری

نمی دونم چند تا از فیلمهای "تیم برتون" رو دیدین:

"ادوارد دست قیچی"، "کابوس نیمه شب کریسمس" ، "ماهی بزرگ"، "عروس مرده" و ...

بیشتر فیلمهای برتون شاهکاری هستن در نوع خودشون، من شنیده ام که روی فیلم انیمیشنی "عروس مرده" ۱۰ سال کار کرده و با این حساب زیاد هم عجیب نیست که نتیجه اش به این خوبی بشه.

خلاصه "تیم برتون" آدم جالبیه، یا حداقل کارهای جالبی می کنه.

فیلم می سازه، قصه میگه، حتی تصویر قصه هاشو هم خودش میکشه، و مطمعنم که خیلی کارهای دیگه هم می کنه که من بی خبرم. ولی یک ویژگی توی همه ی کارهاش مشترکه، اون هم حال و هوای حاکم بر اونهاست.

کارهای برتون، لطیف و احساسی ولی غمناک و تاریکن. هرچند که معمولا فیلم هاش برعکس قصه هاش به شکل خوب و مثبتی تموم میشن.

شخصیت پردازی های برتون کم نظیر است. تو فیلم انیمیشنی "کابوس نیمه شب کریسمس" یک دانشمند کوتوله و بدجنس بود که وقتی فکر می کرد، در سرشو برمی داشت و مغزشو     می خاروند! نمیدونین چقدر آدم هوس میکرد مغزشو بخارونه! 

تیم برتون به یادمون میاره که موجودات وحشتناک، لزوما موجودات بدی نیستن. اون به ما میگه که یک هیولارو بخاطر "هیولا" بودنش نابود نکنین، چون ممکنه هیولای خوبی باشه.

یکی رو میشناسم که هیچ وقت سوسکهارو نمیکشه، اونا رو میگیره و بیرون خونه ول میکنه.              

ما پشه هارو می کشیم چون نیشمون میزنن یا اینکه نمیذارن بخوابیم. خیلی نامردیه، مگه یه نیش چقدر ضرر به ما میزنه؟ هرچند، خودم هم بعضی وقتا خون جلو چشممو میگیره! ولی اگه یک نگاه جلوی آینه به هیکل خودمون و هیکل اون پشه هه کنیم، خجالت می کشیم.

پس بیاییم با هیولا ها مهربانتر باشیم!