به گزارش ايسنا، "داوود شهيدی" تازه‌ترين روايت كاريكاتوری‌اش را به نام "نمداتور"، از ۲۷ آبانماه ۱۳۸۵ در كارگاهی پنج‌روزه در تهران عرضه می‌كند.

شهيدی می‌گويد: "نمداتور" بافتن يك كاريكاتور است. اما پرسش اين است كه كاريكاتور تا كجا می‌تواند گسترش يابد.

او تاكيد دارد كه با قالب شكستن و گسترش معنی در انواع مختلف ساخته‌شدن، كاريكاتور می تواند گسترش يابد؛ چرا كه كاريكاتور طنز ترسيمی است و يك هنر به‌شمار می‌رود.

اين هنرمند معاصر كارگاه و نمايشگاه نمداتور را در گالری سيحون برپا می‌كند؛ كاريكاتورها را می‌سازد و همسرش، مريم حيدری (هنرمند گرافيست) با همكاری دستيارانش (ناهيد و سمانه تقی‌نژاد) آنها را اجرا می‌كنند.

شهيدی تاكيد دارد كه با روايت نمداتور، كاريكاتور، نقش‌ زدن با رنگ و طرح زدن روی كاغذ نيست و در ارتباط با بافتن تعريف می‌شود.

او اعتقاد دارد: "بافتن"، ما را به موتيوهای تصويری گياهی و جانوری در گليم، گبه، نمد، قاليچه و ...، همچنين روايت‌گری و داستان‌پردازی كه در موش و گربه عبيد زاكانی و يا در كليله و دمنه و قصه‌های عاميانه و غيره است، می‌كشاند.

به‌گفته‌ی وی، در كارگاه "نمداتور"، پرسوناژ به شكل آقا موش، خاله سوسك، حضرت‌عليه عنكبوت، الاغ كم‌ شعور و جناب شير، مخاطب را به گفتمان‌ها در تركيب‌های چيدنی و چيدمان‌ها به شكل‌ها و حالت‌های گفتنی، هدايت می‌كند.

اين نمايشگاه در محل گالری سيحون واقع در خيابان وزرا، كوچه ی چهارم، شماره ی ۳۰ برپا خواهد شد.

درباره ی زندگی داوود شهيدی :

به گزارش ايسنا، داوود شهيدی در ۱۱ سالگی وقتی می‌خواست نزد زنده‌ياد حسينی مجابی (نقاش) برود، گالری ايران را گم كرد. همان روز‌ها كه بسيار كم سن و سال بود، در نخستين نمايشگاه نقاشی اردشير محصص شركت كرد. انشای خوبی داشت، نقاشی‌های خوبی‌ هم می‌كشيد، به همين‌ها معروف بود، ۱۴ سالگی ديپلم گرفت؛ نوجوانی ۱۵ ساله بود كه كارهايش در نشريه ی جهان نو چاپ می‌شد. به اين ترتيب، با احمدشاملو و محافل ادبی و هنری آشنا شد. در رشته‌ برق و الكترونيک دانشگاه شيراز پذيرفته شد و نشريه آبنوس را منتشر كرد.

او قرار بود مهندس برق باشد؛ اما علاقه‌مندی‌اش به هنر و ادبيات، او را به رشته‌ معماری كشاند و تغيير رشته‌ داد. سال ۱۳۳۰ مهندس معمار شد، معماری نيز از او وقت زيادی گرفت، كم نوشت و كم كشيد، به آمريكا رفت، در دانشگاه بوستون معماری را ادامه داد، كار كرد و به ايران آمد؛ اما هنوز كاريكارتوريست صاحب سبكی است كه طنز سياه را زبان خود كرده است. تحقيق و پژوهش می‌كند، با قلم كميكش در نشريات طنز و كاريكاتور، گلستانه، گل‌آقا و ... می‌نويسد؛ عضو هيات علمی نشريات معماری و ساختمان نيز هست. خودش می‌گويد: پيش از آنكه معمار شوم، كاريكاتوريست بودم.